[Double Drabble:ThawneBarry] Fast enough

posted on 12 Apr 2016 01:18 by fennex

 

 

Fast enough

 

  • Author: 23.5
  • Pairing: Eobard Thawne x Barry Allen
  • Summary: The Flash ss 2 EP.17

 

เขาไม่เคยคิดจะฆ่าแม่ของแบรร์รี่

แต่เขาไปอยู่ที่นั่นเพื่อจะฆ่าแบร์รี่

 

 

                มองเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความหวังวิ่ง ..วิ่งให้เร็วขึ้น เพื่อที่จะตามให้ทันชายในชุดเหลืองนั่น มันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น

                จะเป็นยังนะ ถ้าแบร์รี่รู้ว่าเขา คนที่คอยพร่ำสอนเด็กหนุ่มให้วิ่งเร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ คือรีเวิร์ส แฟลช คนที่ฆ่าแม่ของแฟลช

                “แบร์รี่ ?” เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้า ท่าทางสงบ..นิ่ง..จนน่าประหลาดใจ ดวงตาสีฟ้ามองเขา ทอประกายบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก..

มีบางอย่างแปลกไป

            “ผมจะให้คุณช่วยดู..สมการพวกนี้ให้หน่อยนะ” แบร์รี่พูดก่อนจะลงมือเขียนกระดานอย่างรวดเร็ว แทบจะไม่ทักทายเขา ทำไม? แบร์รี่ถึงไม่สนใจเขาได้ เขารู้สึกถึงความเกรี้ยวกราดภายใน แม้ว่าสีหน้าจะรักษาความเยือกเย็นไว้ก็ตาม “ผมคิดว่ามันมีอะไรบางอย่างหายไป คำตอบมันควรจะอยู่ตรงนี้”

            “อ่า...นั่นสินะ” ผมตอบเขา ก่อนจะหันมาดูสมการตรงหน้า ใคร่ครวญ พิจารณาอะไรบางอย่าง”

            เสียงสัญญาณเตือนภัยของ CCPD ดังขึ้น พวกเขาต้องการแฟลช

            “ผมคิดว่า..พวกเขาคงจัดการได้”

            ความคิดบางอย่างแวบเข้ามาในหัว

            “ไม่..แบร์รี่” ผมจ้องตาเขา แบร์รี่มองกลับสีหน้ารียบเฉย ใช่ ผมควรจะรู้ตั้งนานแล้ว. “พวกเขาต้องการนาย”

            “...”

            “วิ่งสิ..แบร์รี่” เจ้าตัวมองผมอย่างเย็นชา... อ่า ผมรู้สึกขุ่นเคืองแต่ก่อนที่ผมจะระบายความเกรี้ยว เขกราด เขาก็หายไปพร้อมแสงสีส้ม

“แบร์รี่..” ผมกระซิบชื่อเขาเบาๆ

 

...

 

‘’ไง..ผม..กลับมาแล้ว”  แบร์รี่เดินเข้ามาในห้องที่เราตั้งใจจะแก้สมการความเร็วด้วยกัน

“ฉันคิดว่าฉันหาคำตอบได้แล้ว นาย มานี่สิ” ผมหันไปมองเขา แววตาของแบร์รี่ปรากฏความลังเล แต่ความกระหายรู้ก็เอาชนะเขา เขาเดินมาที่กระดานนั่งยองๆ เผลอลดการป้องกันของตัวเอง ผมกระแทกสันมือลงต้นคอด้านหลังของเขา แบร์รี่สลบไป

ผมลูบริมฝีปากอ่อนนุ่มของเขาเบาๆ ไม่แน่ใจว่าเผลอแดงอาการมากเกินไปรึเปล่า “แบร์รี่..”

 

....

 

แบร์รี่ได้สติ รู้สึกงุนงง มองไปรอบๆ เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ผมข้อมือถูกล็อกเอาไว้กับเก้าอี้ เด็กน้อยได้สติหันขวับมา สายตาแรงกล้าของเขาปะทะกับผม เขาโตขึ้น..เร็วขึ้น..และฉลาดขึ้น

แต่นั่นหมายความว่าผมอาจจะไม่ได้กลับบ้าน

ทั้งที่พยายามจะนิ่งเฉย แต่เขาคิดว่าเขาเผลอแดงอารมณ์ออกไป สีหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าดูเหมือนเย้ยหยันเขา

“..นายเป็นใคร”

“ดร.เวลส์ คุณเป็นอะไรไป เฮ้ ผมไง แบร์รี่” ออสการ์ปีนี้ควรมอบให้กับแบร์รี่ อัลเลนจริงๆ

“ฉันจะถามนายอีกครั้ง นาย-เป็น-ใคร”

“คุณจะให้ผมเป็นใครล่ะ?” แบร์รี่ถามเสียงกลั้วหัวเราะ “เดอะแฟลช แบร์รี่ อัลเลนนั่นแหละผม”

และนายยังเป็นศัตรูตัวฉกาจของฉันด้วย..

“งั้นเหรอ.?” ผมถามเสียงเรียบ ลุกขึ้นจากวิลแชร์ ไม่ผิดจริงๆ นี่ไม่ใช่ แบร์รี่ของผม นี่ไม่ใช่เขา ผมไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขาภายในเสี้ยววินาที นี่ไม่ใช่แบร์รี่ของเขา ความคิดของเขาตีกันในหัวกรีดร้อง เมื่อของๆเขาหายไป “นายดูไม่ตกใจเลยนี่”

“...ใช่”

“นายเป็นใคร บอกมาก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

“ฉันคือแบร์รี่ อัลเลน”  เขายิ้มเยาะ จ้องผมอย่างไม่เกรงกลัว “จากอีกช่วงเวลาหนึ่ง”

...นั่นหมายความว่าแผนของผมไม่สำเร็จ?

ผมเงื้อมือเตรียมจะฆ่าเขา ทุกอย่างที่ทำมา พังไปหมด ผมไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อีกต่อไป

“โว้วๆ ใจเย็นๆ นายฆ่าฉันไปก็ไม่ได้อะไร”

“นายในตอนนี้ไม่มีประโยชน์อะไรเลย แบร์รี่” ผมพูดเสียงมาดร้าย “นายไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ถ้านายอยู่ที่นี่..แปลว่าฉันไม่ได้กลับบ้าน นาย-ชนะ-ฉัน” รสชาติขมขื่น ผมรู้สึกถึงมันได้ ความเกลียดชัง ความมคียดแค้น และอะไรบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจหมุนวนภายในตัวผม

“อย่าลืมนะ..ถ้านายฆ่าฉัน ฉันและแบร์รี่ของนาย จะต้องตาย สุดท้าย นายก็จะไม่ได้กลับบ้าน” แบร์รี่พูด ยิ้มเยาะ ดวงตาประกายกร้าว

“นายมาทำอะไรที่นี่” ผมถาม เสียงเคร่งเครียด “ภ้านายมาที่นี่ ต้องมีบางอย่างผิดปกติ และนั่นหมายความว่าฉันจะไม่ได้กลับบ้าน”

“ไม่...นายชนะ..” เขาพูด ไม่หลบตา “นายกลับบ้านของนาย ฉันอยู่ในไทม์ไลน์ของฉัน” แววตาเขาทอประกายเจ็บปวดบางอย่าง..ที่ทำให้ผม..พึงพอใจ

“นายมาเพื่อสมการนั่น”

“ใช่”

“แล้วนายก็พาภูตเวลามาด้วย”

“..ใช่” เขาผมเสียงอ่อนลง หลุบตาต่ำ

ยังไงเขาก็ยังคงเป็นแบร์รี่ของผม ไม่ว่าช่วงเวลาไหนสินะ

ใช่ผมรู้จักเขาดีที่สุดนี่นะ..

ผมหยิบทัมป์ไดฟ์ให้เขา “คำตอบทุกอย่างอยู่ในนี้”

เขามองผมอย่างไม่เชื่อใจ ผมปล่อยเขาให้เป็นอิสระ “แลกเปลี่ยนกับอนุภาคแทคีออน”

“ห๊ะ ว่าไงนะ” เขาทำหน้าตกใจ ผมเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“นายคงไม่คิดว่าฉันจะทำทุกอย่างให้นายฟรีๆหรอกนะ”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้ามันไม่ได้ผล..” เขาเดินมาใกล้ผมมากขึ้น “ฉันจะกลับมา”

 

. . . . . .  .

 

เหตุการณ์หลังจากนั้นค่อนข้างซับซ้อนเพราะแบร์รี่จาก 2 ช่วงเวลาได้มาเจอกัน แต่สุดท้าย แบร์รี่ก็กลับช่วงเวลาของเขาได้

แบร์รี่ของเขา..

ผมหันไปมองแบร์รี่ ณ ช่วงเวลานี้ เขามองกลับมาแล้วยิ้ม

เรายังมีเวลาด้วยกันอีกเยอะ

 

 

 

 

 

 

END.

 

___________________________

 

ความจริงเเล้วธอว์นเป็นเเฟนบอยของเเบร์รี่ คลั่งมั่กๆ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 13 Apr 2016 19:25:06 by Zazis__

Comment

Comment:

Tweet